سلام به شما دوستایه گلم . البته دیگه همونطوری که در دنیایه بیرون دوستی واسم نمونده تو اینترنت هم دوستی واسم نمونده اما خوب هنوزم حس میکنم وجود کسایی رو حالو روزه داداششون واسشون ارزش دار هر چقدرم که این حس کمرنگ باشه ارزشش واسه من اندازه یه دنیاست.
دارم میرم دانشگاه خیره سرم این مدته خیلی روم فشاره هم جسمی هم روحی چند هفته است که به خیلی دلدرد هایه بدی دارم هنوز نشوده برم دکتر فقط میترسم سرطان معده نگرفته باشم از این چسمی روحشم که دیگه پیش کشش .
همه همکلاسی هام از عشقاشون حرف میزنن باهم . با اونا حرف میزنن زنگ میزنن اس ام اس میدن واسه خودشون مشغولیاتی دارن تنهاشونم منم نه دوستی نه هم اتاقی نه همشهری هیچی هیچی هیچی....... وقتی میام خونه خودمون به طریقی باید عزاب بکشم وقتی میام اینجا با این طریق باید عزاب بکشم . شاید انصراف بدم از دانشگاه جایه من نیست عثلا جایه خوبی نیست واسه من و امسال من .
به یه نفر این حرفا رو گوفتم گوفت تو خیلی مغروری خیلی خودتو از همه بالاتر میگیری در حالی که از اول عمرم گوفتم من هیچی نیستم هیچ کس هیچی نیست هرچی هست واسه خودشه .......
