دیگه از انرژی + خبری نیست تو وجودم میدونین چرا چون همه تنهام گزاشتن . دل خوش کرده بودم به دوستان وبلاگی که نوشته هامون واسه هم مهمه اما حالا میفهمم که نه هرگز اینجوری نیست نیمی از ادم هایی که خودشونو دوست میگیرن و به وبلاگ ها سر میزنن عثلا نوشته ها حرفهایه صاحاب وبلاگ واسشون مهم نیست فقط میخان یه چیزی بگن نظر هایه وبلاگشونو زیاد کنن و از این قبیل اما یه وبلاگ نویس همونطور که دوست داره حرف هاشو کسی بخونه موظفه تا حرفهایه دیگران رو هم بخونه .

همه رفتن همه وبلاگ هاشونو دارن تک تک تعطیل میکنن من هم میخام به اونها بپیوندم چون فکر میکنم این یه جور به انتها رسیدن ذهنه.

مامانه گلم شرمنده که نتونستم این پستو راجع به تو بنویسم اخه دیگه نمیخام حرف هایه دلمو واسه ادم هایی بنویسم که حرف هام واسشون اندازه سره سوزنی ارزش نداره تو که منو میشناسی با تمام وجودم دوست دارم تو بهترینی واسم و همیشه هم خواهی بود تو دنیا کسی رو به بزرگواری و مسعولیت پذیری تو ندیدم خیلی دوست دارم منتظرتم همیشه و همه جا.